نقطهء سوم در ذكر فضلايى كه مؤلف ايشان را نديده است . [ « 299 » ] ثنايى مشهدى [ متوفى 995 يا 996 يا 1007 ق / 1587 يا 1588 يا 1598 م ] ثنايى مشهدى ، مشهور به « خواجه حسين ثنايى » است . تولّد در مشهد مقدّسه نموده ، در فاخرهء بخارا ، تحصيل كرده ، در هندوستان نشوونما يافته ، از شعراى خوشگوى

--> ( 299 ) . خواجه حسين فرزند خواجه غياث الدين محمد مشهدى متخلص به ثنايى ، وى به دنبال رؤيايى كه ديد روى به شعر آورد و بدون اينكه مراحل مقدماتى را در اين راه طى كند ، زبان به سرودن چكامه‌ها گشود و به زودى مورد لطف سلطان ابراهيم ميرزا پسر بهرام ميرزا پسر شاه اسماعيل اول قرار گرفت و پس از وى به هند رفت و در لاهور چشم از جهان فروبست و در همانجا به خاك سپرده شد . او داراى ديوان شعر است ؛ نسخه‌اى از ديوانش به شمارهء 4913 در كتابخانهء موزهء بريتانيا موجود است شامل 4500 بيت قصيده ، غزل ، قطعه ، مثنوى و رباعى . دو نسخه از ديوانش ، در كتابخانهء مدرسهء عالى سپهسالار ( شهيد مطهرى ) به شمارهء 1175 و 1176 يكى با 2858 بيت و ديگرى با 3142 بيت موجود است : بهارستان سخن ، ص 416 ؛ نتايج الافكار ، ص 133 ؛ مآثر رحيمى ، 3 / 354 به بعد ؛ صحف ابراهيم ، برگ 77 ( ش 3 ) ؛ تذكرهء ميخانه ، ص 198 - 214 ؛ آتشكدهء آذر ، ص 463 - 465 ؛ مجمع الخواص ، ص 149 - 150 ؛ ايضاح المكنون ، 1 / 495 ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 416 ، 458 ، 526 ، 830 ؛ خلاصة الاشعار تقى الدين كاشى ذيل ثنائى ؛ هفت‌اقليم ، 2 / 269 - 273 ؛ فهرست كتابخانهء مدرسهء عالى سپهسالار ( شهيد مطهرى ) ، ص 575 - 577 ؛ فهرست نسخه‌هاى فارسى موزهء بريتانيا ، ضميمه ، ص 197 ؛ تاريخ ادبيات در ايران ، 5 / 2 / 777 - 788 ؛ عرفات العاشقين ، برگ 173 - 175 ؛ فهرست كتابخانهء ملّى ملك ، شمارهء 5024 ؛ فهرست -